Mutlu bayramlar

Bayramınız
kutlu
olsun...

Mim kokulu yazılar

Kokuyla ilgili yazım için karikatür ararken gözüme çarpan bir kaç karikatürü de eklemek istedim.

Bir tat, bir koku

Aylin beni mimleyerek sevdiğim ve sevmediğim kokuları yazmamı istemiş, onu kıracak değilim ya; çiziktireyim bir şeyler…

En başta Aylin, Berrin ve Funda gibi arkadaşlarla tanışmama vesile olan ‘bebekkokusu’ nu yazayım. Bebekkokusu’nu bir site olarak sevmemin dışında bebek kokusunu gerçek anlamında da çok seviyorum. Kızımın ter kokusu bile bana huzur vermeye yetiyor.

Yiyecek kokusu olarak düşündüğümde ızgarada pişen her çeşit et kokusunu çok severim. Izgaradan dumanla karışık yükselen koku ne kadar tok da olsam kendimi aç hissetmeme sebep olur. Hele bu koku denizden gelen iyot ve masadaki bardağımdan yükselen anason kokusuna karışırsa benim için karşı koyamayacağım bir olay vuku bulmuş demektir; o andan sonra dış dünyayla bütün bağım kesilir… Pişmekte olan lahana kokusunu tahammül edemediğim ve mantar kokusunu sevmediğim yemek kokularından sayabilirim.

Parfüm olarak da yıllardır büyük bir sadakatle bağlı kaldığım ‘Jagler’ in kokusundan hiç bıkmadım. Limon kolonyasının kokusunu da severim, bana uzun otobüs yolculuklarını ve bayramları hatırlatır limon kolonyası. Bazen de, küçükken her kötü olay sonrası etrafımda bayılan birinin burnuna dayatılmasından dolayı içimi ezen bir hisse sebep olur, o zamanlarda sevmem kolonyayı…

Portakal kokusu içimi üşütür o yüzden sevmek ya da sevmemek değil ama tuhaf bir his bırakır bende. Çilek, kavun, tarla domatesi, kokularını çok severim. Taze çekilmiş kuru kahveden ve demlenmekte olan çaydan yükselen koku sevdiklerimdendir.

Tiner, çamaşır suyu, boya, aseton kesinlikle tahammül edemediğim, beni hasta edecek kadar rahatsız eden kokulardır. Islak bekletilmiş temizlik bezinin bozuk yumurtaya benzeyen kokusu midemi bulandırır. İşyerinde masamı bu bezle silen arkadaşıma da buradan sevgilerimi! göndereyim. Kapalı bir yerdeki havasızlığın kokusuna dayanamam.

Daha pek çok sevdiğim ve sevmediğim koku vardır muhakkak ama aklıma gelenler bunlardı. Ben insanın hafızasının en güçlü yanının koku bölümü olduğunu düşünüyorum. Çoğu kokuyu da sevip sevmememiz, beynimiz tarafından o kokunun geçmişte yaşadığımız bir olayla ilişkilendirilip o olayın bize yaşattığı duyguların olumlu veya olumsuz olmasıyla belirlendiğini düşünüyorum.

Bu konudaki düşüncelerini yazması için ben de bu mimi sokak kedisi’ne paslıyorum.



.

sanadır tüm sessizliğim

Söyleyeceklerimin tükenmesi değil, sözlerimin dipsiz bir kuyuya atılan taş misali beyhude çırpınışlara dönüşmesi beni suskunluğa gömen. Ağzımdan dökülmek üzere olan her kelimenin umutsuz bir yutkunmayla, gerisin geri gitmesi hep bu yüzden… Hep bu yüzden kendimden bile kaçışım, aslında kaçamayışım…

İnsan içine düştüğü boşluğu nasıl tarif edebilir ki? Kocaman bir boşluk; tarifsiz, tarihsiz, tehirsiz, anlamsız… Var olan hiçbir kelimede karşılık bulmayan bir şeyi nasıl anlatabilir ki insan? Nefes almaktan çok daha fazlası gerekliyken yaşama, benimse ruhumun ruhuna el- Fatiha.


.


.

an gelir...

Dünkü güzel havadan sonra baharın artık tamamen geldiğine hükmetmişken, bugün tozu dumana katan bir lodos fırtınasına uyanmak kötü oldu. Sabah işe gelirken gözüme dolan toz zerreciklerinin hala kaşındırdığı gözlerim dalıp dalıp gidiyor; misafir gelecek der annem bu göz dalmalarında. Çoğu zaman gelen giden olmaz gerçi, ama bunu söylemekten de hiç vazgeçmez. Oysa ben şimdi dalmış, öğle yemeğinde ne yiyeceğimi düşünüyorum. Gece de iyi uyuyamadığım için gözlerim ölü balık gibi bakıyor, misafir gelsin diye değil. Bir kahve daha iyi gider şimdi, yanında mutlaka sigara içmeliyim. 4207 sayılı kanun gereğince kahvemi elime alıp kapı önüne çıkarken, beni buna zorlamak suretiyle kahve keyfime limon sıkan kanun koyuculara saygılarımı sunarak kendimi lodosun önüne atıyorum.

Sigaramın yarısını ben içtim, yarısını rüzgar
Yaramla oynama güzelim, külün hemen altında ateş var.

Ne zaman rüzgarda sigara içmek durumunda kalsam Fatih Erkoç’un bu şarkısı gelir aklıma. Ben bu şarkıyı mırıldanırken (artık evde şarkı mırıldanamıyorum; baba sesin çok kötü, sen söyleme diyen bir kızım var) dengesiz lodos beni hedef alarak üzerime üzerime gelmeye başlıyor. Gözlerimle beraber kahve fincanıma da dolan tozlardan sonra saygılarım ‘en derin’ seviyeye ulaşıyor ve kendimi lavaboda gözlerime su çarparken buluyorum.

Sonra da aklıma Berrin’in bana pasladığı ‘aklından o an geçenleri yaz’ konulu mim geliyor. Saçmalamak için iyi bir fırsat deyip klavyenin başına geçiyorum ve çala-klavye bunları yazıyorum. Madde halinde, soru-cevap şeklinde olan mimleri seviyorum ama bu tür mimlerde ne yazacağımı şaşırıyorum. Takip ettiğim az sayıdaki bloglardan birinin sahibi olan atomic soda'nın aklından şu sıralar neler geçtiğini de merak ediyorum.



.

Ufaktım, ufacıktım...

1.Çocukken .......... kaçırdım.
'Altıma' kaçırdım; bir kış günü ellerim soğuktan tutmuyorken fermuarımı açamadığım için çişimi kaçırmıştım. (6-7 yaşlarındaydım :) )

2.Çocukken................yoksundum.
'Teknoloji'den yoksundum. İlk siyah-beyaz televizyon bile ben 11 yaşıma geldiğimde girmişti evimize.

3.Çocukken ........ yaralanmış olabilirim.
Kıyafetleri pahalı olduğu için ve bunu da ailemin karşılamakta zorlanacağını düşündüğü için beni bando takımına almayan öğretmenim tarafından yaralanmış olabilirim.

4.Çocukken ........ olmayı hayal ederdim.
Çocukken bilim adamı olmayı hayal ederdim. Benimle aynı kafada olan bir arkadaşımla sürekli deneyler yapardık, Zihni Sinir’i aratmayacak procelerim vardı o zamanlar :)

5.Çocukken ....... isterdim.
Kovboy olmak, onlar gibi yaşamak isterdim. Beyaz bir atım olsun isterdim.

6.Evimizde asla yeterli ....... olmadı.
Asla yeterli olmadı diyeceğim bir şeyi çok düşündüm ama bulamadım. Zaman zaman yetersiz olanlar oldu; para, istediğim oyuncaklar, istediğim yiyecekler vs. Ama asla olmadı diyebileceğim bir şey aklıma gelmedi ve bu da beni mutlu etti.

7.Çocukken daha fazla .......... ihtiyaç duyardım.
Zamana ihtiyaç duyardım, uzun yaz günleri bile yetmezdi oyunlarımıza. Güneş hiç kaybolmasın, futbol maçlarımız hiç bitmesin isterdik.

8.Bir daha asla ........... göremeyeceğim için üzgünüm.
Babamın işten dönüş saatinde köydeki evimizin önünde toplanan komşularla yapılan keyifli çay sohbetlerini göremeyeceğim için üzgünüm.

9.Yıllar boyunca ......... merak ettim.
Yıllar boyunca geleceğimi merak ettim; nasıl bir işim, nasıl bir eşim, nasıl bir ailem, nasıl bir ölümüm olacağını merak ettim.

10. .......... kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.
Gereksiz kişilerle olan zaman kaybımdan dolayı kendimi suçladım.

Funda'dan bana gelen bu mimi( teşekkürler Funda) ben de Cecil'e paslıyorum. Bir blogu olmadığı için arzu ederse bu mimin yorum bölümünde doldurabilir boşlukları..

...

Mutluluğun (çöp adam seviyesindeki) resmi

Bizim ebe olduğumuz bir saklambaç oyununun en beceriksiz oyuncusudur mutluluk. Bulunması en kolay, aklımıza ilk gelecek yerlerde saklanır genellikle. Bizse çoğu zaman işgüzarlık yaparak, Kaf Dağı’nın ardında aramaya kalkar ve çoğu zaman da bulamayız mutluluğu. Mutluluk dediğimiz şeyin küçük ‘mutlu an’ların bileşkesi olduğunu anladığımız zaman mutlu olmaya başlarız.

Ilık bir bahar sabahı güneşten önce uyanıp; açık pencereden odaya dolan ıhlamur kokularına karışan, elimize aldığımız bir kahve fincanından yayılan müthiş koku, hangi kahve seven bünyede mutluluk etkisi yaratmaz ki…

Ya da minicik kolların boynumuzu sımsıkı kavrayışındaki; bu dünyadan alıp da bilmediğimiz alemlere götürme gücü…

‘Sadece sesini duymak istedim’ diyen bir dostun telefondaki sesi…

Tuttuğumuz takımın son dakika golüyle kazandığı kupa… Yağmurdan sonraki toprak kokusu… Bol tereyağlı İskender kebabı… Vapurda çay içmek... İçli bir keman sesi… Sigaranın ilk nefesi… Koyu bir dost sohbeti… Keyifli bir tren yolculuğu… Radyoda en sevdiğimiz şarkının çalıyor olması… Trafikte bütün ışıkların yeşil olması… Antep fıstıklı çikolata, cevizli baklava, çikolatalı bir dilim pasta…

Sevdiğimiz şeylerin başımıza geldiği her an, bizim için küçük mutlu bir andır. Ve bu mutlu anların ayırdına varıp, bunları yaşadığımız sıklıkla doğru orantılıdır hayatımızın genelinin mutlu ya da mutsuz olması. Bizi mutlu eden 26 milyon küçük an varken, biz kazanma şansının 26 milyonda bir olduğu lotoya endeksliyoruz mutlu olma umudumuzu.

Aylin’den bana gelen bu mutluluk konulu mim’i ben de, aşure kardeşliği geleneğimize göre Funda’ya paslıyorum :)


.